Ortada 'Luxus' Var Yandan Geç

-Son zamanlarda,Yasemin Mori'nin albümünden sonra dinlediğim en etkileyici yerli albüm notunu yazayım en başta-

‘Dedim ayağım kaydı / Dedi ki hayatın kaydı.’ Böyle kimselerin aklına gelemeyecek çıkarımlar yapabilen, eğlenceli ve tuhaf sözler yazabilen içine de bir tutam ironi koyan yanına da bir demet felsefe ekleyen bir grup ‘Luxus’. Ne yaptıklarını kolay kolay tarif edemiyorum, nasıl yaptıklarını anlatmaya çalışıyorum pek başarlı olduğum söylenemese de. Anlatamıyorum çünkü bilinemezler dehlizindeyiz. Tam ‘ipin ucunu tuttuk bu işi çözdük’ diyoruz, bir bakıyoruz yine/yeniden kördüğüm olmuşuz. Yani: acayip, gerçekten çok acayip.
Kendilerini ‘oriental blues’ yapıyoruz diye tanımlayan Luxus’ün kimlerden oluştuğunu öğrenelim bakalım, ilkokuldaki hayat bilgisi dersinde olduğumuzu varsayarak: Alper Bakıner var solo vokalde ve kemanda, Kamucan Yalçın klarnet ile vokalde, akordiyonda ve trompette Ozan Akgöz, perküsyonda İsmet Kızıl, gitarda Gökhan Barış Bölükbaşı, bas gitarda Ömer Erciyes, davulda ise Burak Beyrek var. (Hayat bilgisi zor bir şey, öğrenmiş olduk böylece.) Temelleri 2000 yılına dayanan Luxus, çeşitli evrimlerden geçerek nihayetinde yukarıdaki şekli almış. Aslında Luxus, İstanbul’daki underground camianın aşina olduğu bir grup. Balans ve Araf gibi mekânlardaki performanslarını çoğu kişinin unutmadığı gibi bir gerçek var ortada. Bilenler bilir: her yerde ‘aa Luxus diye bir grup var, dinledin mi hiç; yahu bunlar nasıl bir şey bir görsen, ah bir dinlesen’ gibi şehir hikâyelerinin gezdiğini. Velhasıl sekiz senelik uzunca bir dönemden sonra (sekiz sene çok uzun: taş olsa çatlar) ‘Acayip Şeyler’ albümünü çıkararak bu hikâyenin aslında gerçek olduğunu bizlere/şehre ispatlamış oldular.
Albümde dördü cover olmak üzere dolu dolu on şarkı var. Aslında cover’ların isimlerini yazarak nasıl bir yelpazede müzik yaptıkları hakkında bazı fikirler edinebiliriz en azından, yazalım o zaman: Nesimi’nin Haydar Haydar’ı (ki hemen belirteyim: Müzeyyen Senar’dan sonra duyduğum en güzel Haydar Haydar yorumu olmuş), bir Müslüm Gürses klasiği olan ‘Yuvasız Kuşlar’ (girişteki yaklaşık bir dakikalık bölüm bünyeye zarar hakikaten), Tanju Okan’ın öncülüğünde birçok sanatçının seslendirdiği ‘Neden Saçların Beyazlamış Arkadaş’ ve de bir klasik/kült olan ‘Üsküdar’ (Üsküdar Üsküdar olalı böyle bir yorum görmemiştir, harikulade.) Albümdeki coverlardan sonra diğer parçalara merakla bakarsak ‘Acayip Şeyler’ adlı benim en beğendiğim şarkıyı görürüz açılış parçası olarak. ‘Bana birşeyler oluyor/Acayip şeyler oluyor’ diye ortak olduğumuz bu şarkıdan sonra bizim de başımızın en zonkladığı ‘Zonk’ şarkısını dinliyoruz sonlarına doğru kafayı yiyerekten. ‘Tutturamadım balansı/Yok mu bunun toleransı/Hatasız kul hiç olmaz ki/Budur dünyanın mayası’ diyerek Orhan Baba’nın kulaklarının çınlatıldığı ‘Balans ve Tolerans’ önemle ve özenle dinlenilmesi gereken bir diğer şarkı. ‘Mafyatik Roman’ ise Alaaddin’in sihirli lambasından çıkan cinin bile aklına gelmeyecek bir şarkı adı öncelikle. ‘Şirin baba bile bunalmış, biz nasıl dayanalım’ diyerek haklı haykırışımızı çocuksu bir saflıkla söylüyorlar. Pek de güzel söylüyorlar açıkcası. ‘Derdim Günüm’ ile ‘Zin Magazin’ şarkıları ise yine ince bir ayar veriyor, anlayana.
Albümü dinledikten sonra şöyle bir fikre sahip oldum: Luxus, her ne kadar kendilerini oriental blues yapıyoruz diye tanımlasa da bu tanım onların yaptığı müziğe bazı sınırlar çiziyor anlamına geleceği için ben net bir ifadede bulunmuyorum ne tür müzik yaptıklarına dair. Bazen Sulukule’de göbek atıyorum, bazen sokakta çocuklarla ‘kutu kutu pense’ oynuyorum, bazen rakı masasında keyfe keder yapıyorum, bazen sıkışıp kaldığım trafikte sıkıntıdan patlıyorum/çatlıyorum, bazen de ‘komşuda noolmuş noolmuş’ diye dedikodu yapıyorum; bazen ‘şu’ oluyorum, bazen ‘bu’ oluyorum. Anlayacağınız, bu bazenlerin sonu yok; tıpkı yaptıkları müziğin sonu olmadığı gibi. Kısacası yaptıkları müzik sonsuz bir kuyu. İçinden kolay kolay çıkamayacağımız ve bundan da asla şikâyet etmeyeceğimiz bir kuyu hem de.